κριτική της Αγάπης Καραμανλή

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παύλου

Συγγραφέας: Μάριους Φον Μάγιενμπουργκ

Πρωταγωνιστούν: Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, Κατερίνα Νταλιάνη, Γιώργος Φασουλάς, Ανδρομάχη Φουντουλίδου

Μετάφραση: Έρι Κύργια

Σκηνογραφία: Γιώργος Παύλου

Κουστούμια/ Συνεργάτης στην σκηνογραφία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου

Μουσική σύνθεση: Παντελής Πρωτοπαπάς

Φωτογραφίες: Μαρίνα Σατανάκη, Νικήτας Φουστέρης

Θέατρο Κάμιρος, Ιθάκης 32, Αθήνα

17.01.2026 – 22.02.2026

Ένα θεατρικό έργο βαθιά επηρεασμένο από τα “6 πρόσωπα ζητούν συγγραφέα” του Πιραντέλο. Οι ήρωες και οι ηρωίδες μπαίνουν στην σκηνή με την διαφορετική τους ιστορία. Η κάθε καινούρια ιστορία αντικρούει στην προηγούμενη. Την καταρρίπτει. Η αφήγηση δεν είναι συνεχής ή συνεκτική. Οι ματιές στη σκηνή διαπλέκονται και το νόημα παραμένει μετέωρο από την κάθε υποκειμενικότητα που τού προβάλει την αλήθεια της.

Οι σχέσεις είναι εκεί, αντανακλούν επιθυμίες, πολλές φορές ανείπωτες, που ανήκουν στην σφαίρα της σκέψης και του φαντασιακού του προσώπου που ζει την ιστορία του. Οι ιστορίες είναι βιωμένες μαζί με τους άλλους. Οι χαρακτήρες εμπλέκονται σε αυτές με σώμα ζεστό, με τον λόγο, με την ύπαρξη τους. Προβάλουν την επιθυμία και την βούληση τους.

Στην παράσταση αντιλαμβανόμαστε ότι ο χώρος της είναι αυτός του παραλόγου, ενός κόσμου που καταρρέει γύρω μας από την έλλειψη νοήματος.

Ανδρομάχη Φουντουλίδου

“Αυτό το φυτό δεν το γνωρίζω”.

Το ανοίκειο και η εξωτερική επέμβαση στις ζωές μας χωρίς την δική μας συναίνεση είναι εδώ.

Διαπερνά τις προσωπικές σχέσεις και την οικειότητα.

Διαβρώνει την αντίληψη του εαυτού.

Την αποπροσωποποιεί.

Το έργο είναι γραμμένο το 2010, δύο χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008. Η κρίση άφησε την Ευρώπη σε ένα απόλυτο κενό νοήματος εφόσον όλα όσα φάνταζαν να χτίζονται τις 2 προηγούμενες δεκαετίες κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Καμιά κοινωνική και οικονομική πολιτική δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την ελεύθερη πτώση της κοινωνίας όταν η γοητευτική φυσαλίδα του χρήματος – χρέους έσκασε. Η Γερμανία και η Ε.Ε. επέβαλαν την σκληρή λιτότητα κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο και έφεραν τις κοινωνίες μπροστά σε μια καθολική ανθρωπιστική κρίση. Η ύφεση διαμορφώθηκε σε τιμές που θύμιζαν περιόδους πολέμου. Η ανεργία, η πείνα (ιδιαίτερα των παιδιών), ο ιατροφαρμακευτικός αποκλεισμός και οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους διαμόρφωναν την ημερησία διάταξη. Η φασίζουσα ιδεολογία σήκωσε κεφάλι και η άνοδος της ακροδεξιάς άλλαζε τις ποσοστώσεις των κοινοβουλίων και δίχασε την κοινωνία.

Γιώργος Φασούλας

“Αναγκάστηκα να φορέσω την απαγορευμένη στολή. Να φτάσω τα πράγματα στα άκρα.

Να σηκώσω το χέρι.”

Εμείς και οι άλλοι. Ο νόμος του ισχυρού; Ο νόμος της ζούγκλας;

Μπορούμε να ζούμε τις σχέσεις μας χωρίς επιβολή;

Σήμερα η παράσταση αυτή, που επικεντρώνεται στην έλλειψη νοήματος και στο παράλογο τόσο στην φόρμα όσο και στο περιεχόμενο της, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Το 2026 ο κόσμος μας συνεχίζει να καταρρέει με τρόπο εξαιρετικά ακραίο. Οι πόλεμοι εξυπηρετούν τα σχέδια της παγκόσμιας βιομηχανίας όπλων, η καταπάτηση της κυριαρχίας των λαών παίρνει χαρακτηριστικά κανονικοποίησης, η εξουσία εγκαθίσταται στα χέρια υπερήλικων που δεν έχουν να συναντήσουν πλέον την ζωή παρά μόνο τον θάνατο. Η ανθρώπινη και συνολικότερα η ζωή βρίσκεται σε ένα ακραίο σημείο απαξίας και η απώλεια της, είτε ατομική είτε συλλογική, δείχνει να μην είναι παρά μια είδηση για τα ΜΜΕ που πληρώνονται από το κυρίαρχο σύστημα για να διαχειρίζονται την ανθρώπινη σκέψη. Η ανάγκη μιας νέας ατομικής και συλλογικής νοηματοδότησης παίρνει την μορφή του κατεπείγοντος απέναντι σε ένα κυρίαρχο σύστημα που θέτει σε υπαρξιακό κίνδυνο την ζωή στον πλανήτη, τις ζωές μας.

Κατερίνα Νταλιάνη

“Ο σκηνοθέτης αποχώρησε, δεν υπήρχει από την αρχή του έργου.”

Ο Θεός πέθανε; Αποχώρησε;

Η ζωή μας μπορεί να απολέσει την μεταφυσική ερμηνεία της και να διατηρήσει το νόημα της;

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Παύλου βάζει τον θεατή μέσα στο δρώμενο. Τον βασανίζει αναβιώνοντας στοιχεία από το Θέατρο της Σκληρότητας του Αρτώ χωρίς να δίνει καμιά οδό διαφυγής. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε την παράσταση μέσα από ένα ανακριτικό, σκληρό φως που πονάει τα μάτια. Μάς κάνει να θέλουμε να τα κλείσουμε για να αποφύγουμε την σκληρότητα. Εκεί όμως μάς περιμένει ο ήχος μιας χαλαρωτικής μουσικής που ναρκώνει της αισθήσεις, μάς ξυπνά την επιθυμία να παραδοθούμε, να μην αντιστεκόμαστε πια. Ένα ενοχικό συναίσθημα για την μη εμπλοκή μάς διατηρεί την συνειδητή μας απόφαση για αντίσταση.

Οι ερμηνείες είναι δυνατές σε ένα επί σκηνής παρόν ισχυρό και δεσμευτικό. Ο χώρος του θεάτρου είναι προσωπικός και μάς επιτρέπει να συνδεθούμε προσωπικά με τους προβληματισμούς της παράστασης. Όλα όσα διαδραματίζονται στην σκηνή μάς αφορούν.

Άγγελος Προκόπιος Νεράντζης

“Είμαι μια άλκη.”

Το τέλος του ετεροπροσδιορισμού.

Η υποκειμενικότητα στον απόλυτο αυτοπροσδιορισμό της.

Σκηνοθετικά η κατάρριψη του τέταρτου τοίχου και των παρασκηνίων μάς δίνει την γύμνια μιας ιστορίας που είναι η δική μας. Είναι αυτή της δυστοπικής εξέλιξης του κόσμου μας όπου η απώλεια της ανθρωπινότητας της ανθρωπότητας συμβαίνει.

Πρωτίστως όμως η παράσταση μάς θυμίζει ότι η ανάγκη του ανθρώπου να αναγνώσει και να βιώσει ένα αφήγημα ατομικής και συλλογικής ευτυχίας είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.